 |
 |
|
| |
20 maart 2010 (4)
|
20 Maart 2010 | 17:58:18
Vaak genoeg heb ik lopen dromen,
Altijd ontkent, altijd gezwegen,
Want niets was meer zo als het was,
Maar ik wil niet zonder.
Maar toen ben jij in mijn leven gekomen,
Jij geeft mij hoop,
De hoop op een leven,
Maar nu de vraag, zitten wij op en lijn.
Dezelfde droom, daar aan geen ontkomen,
Maar kunnen wij dit samen aan,
Kunnen wij samen door die deur,
Zijn wij voorbestemd voor dit wonder
20 maart 2010 (3)
|
20 Maart 2010 | 17:57:51
Littleangel in the skye,
Somet times I wonder why,
I know it's better this way,
Rather wish you're here to stay,
No one knows, the pain, the scarr,
But in my heart you're never far,
You've got my sole and own my heart,
I'm gonna make a brand new start,
Every day I think of you,
My little angel now one knew
20 maart 2010 (2)
|
20 Maart 2010 | 17:56:30
First thare was the talk,
We took a deep breath, and a long long walk.
Never more certain about something,
My life was finaly lightning.
Talking about things that coold be,
And so we agree, And so we agree.
The dream was not ment to be,
Never want that to see.
Hoping and praying,
Nomather what the saying.
It was a dream of you and me,
That was never ment to be.
It was the dream that give’s the pain,
It sometimes drive me just insane.
Just insane.
And than a time of just abide,
Still standing at youre side.
The dream that was became to be,
Nothing else that i could see.
Forgive me, i was naive and jong,
But for me, it was’nt just for fun.
The dream was not ment to be,
Never want that to see.
Hoping and praying,
Nomather what the saying.
It was a dream of you and me,
That was never ment to be.
It was the dream that give’s the pain,
It sometimes drive me just insane.
Just insane.
It all turned out to be wrong,
You just told me to be strong.
I could not handle it alone,
So the dream turned in to stone.
Years came by, you’re gone, away,
But my dream still here to stay.
The dream was not ment to be,
Never want that to see.
Hoping and praying,
Nomather what the saying.
It was a dream of you and me,
That was never ment to be.
It was the dream that give’s the pain,
It sometimes drive me just insane.
Just insane.
The dream was thare, it felt apard,
But i have made a brand new start.
My scars of yesterday right in my sole,
But my dream the never stole.
The pain is here whit me to stay,
But it makes me strong, to find my way.
The dream was not ment to be,
Never want that to see.
Hoping and praying,
Nomather what the saying.
It was a dream of you and me,
That was never ment to be.
It was the dream that give’s the pain,
It sometimes drive me just insane.
Just insane.
you're alway's in my heart...
Het wachten is zwaar als je weet wat je wilt.
Het gevoel dat niets je tegenhoudt, maar je niet verder komt.
Het gevoel van verlangen blijft branden en de tijd tikt langzaam verder.
Het besef, ik wil niet zonder.
Ik wil dit doen met jou, omdat ik weet dat jij dezelfde wens hebt.
Maar is dit nog wel reëel? Zijn wij echt voorbestemd om dit samen te doen?
Uit onze gesprekken blijkt niets minder dan dit..
Maar wat houdt ons dan nog tegen?
Is het de angst op wat komen gaat?
Is het de verbintenis die wij voor het leven aangaan?
Is het simpelweg de angst om het onbekende?
Of de angst het geluk te kunnen proeven?
Vraag mij niets meer, ik heb geen antwoord.
Laat mij stilzwijgend en in mijn dromen verdrinken.
Verdrinken tot ik niet meer verder kan.
Laat mij in stilte verdwalen in tranen tot de dag dat ik in mijn tranen verzinken zal.
vrijdag 19 maart 2010
persoonlijk
|
19 Maart 2010 | 08:49:37
Het is erg lastig te verwoorden wat je voelt als je zelf de betekenis niet weet.
Het is erg dubbel, iets dat je ze perfect wilt doen, maar je beseft dat de perfecte situatie niet bestaat.
Spanning en onzekerheid maken zich meester over deze dagen, weken, maanden, zelfs al jaren.
Het begint met slechts gesprekken, lezen, steeds weer en weer. Tot dat er een moment komt dat alle stukken gelezen zijn, alles wat te bespreken valt, besproken is. En dan. . .
Je besluit langzaam dat de tijd er rijp voor is, je prikt een datum, maar is het dit wel, moet je het wel doen op dat moment en waarom juist dan? Het voelt zo goed, maar waarom beangstigd het je dan?
Is het de perfectie die je wilde creëren die er niet is en nooit zal komen, de angst dat het niet zo zal lopen zoals je gepland hebt, of is het de angst voor het onbekende waar je van weet dat dit onbekend zal blijven zolang je het niet gaat doen?
Is het de pijn uit een duister verleden, geworteld in mijn ziel, diep verborgen waar niemand er bij kan?
Jij mijn vriend geeft mij kracht en hoop. De hoop om onze droom te verwezenlijken, een kracht die verder gaat dan angst en pijn, een kracht die alles kan overwinnen. Toch ben ik bang voor de tijd die komen gaat. Nooit heb ik iets meer gewild dan dit, nooit ben ik zo bang geweest over de frustraties die het teweeg zou kunnen brengen als de plannen niet zo lopen als we het gepland hebben. De droom geeft mij kracht, toch het verleden geeft mij angst. Toch ga ik door, de angsten uit het verleden diep verborgen. En hoe lang de weg ook zal zijn, onze droom geeft mij meer kracht dan ik ooit in mijn leven heb gehad.
|
|
|
|
|
